Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3303 K.2025/9738

Sanığın hırsızlık suçundan ilk derece mahkemesince 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 168 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmesi üzerine Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi tarafından sanık hakkında aynı Kanun'un 168/1. maddesinin hükümden çıkarılmak suretiyle neticeten 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin; TCK'nın 168. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;