Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3325 K.2023/6210

Sanığın, isnat edilen suçlarla ilgisi bulunmadığı halde adlî sicil kayıtları nedeniyle haksız ceza verilmiş olması nedeniyle dosyanın incelenmesi ve beraat kararı verilmesi talebini içeren 20.01.2020 ve 04.03.2020 tarihli temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerinin mevcut olduğu tespit edilerek yapılan incelemede;

A. İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli ve Mala Zarar Verme Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 03.03.2020 tarihli ve 2019/1839 Esas, 2020/24 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. madddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer ...; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

Açıklanan nedenle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 03.03.2020 tarihli ve 2019/1839 Esas, 2020/24 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,