Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3349 K.2025/2029

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

İlk derece mahkemesi tarafından sanığın yüzüne verilen kararda istinaf yasa yolunun gösteriminde "Dair, sanığın yüzüne karşı, mağdurun yokluğunda, yüze karşı verilmiş olanlarca iş bu hükmün tefhimden yokluğunda karar verilenlerce gerekçeli kararın tebliğinden itibaren, 7 gün içinde mahkememize veya mahkememize gönderilmek üzere cezaevi zabıt katibine veya tutuklu/hükümlü bulunduğu ceza infaz kurumu / tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya kendisine en yakın Asliye Ceza Mahkemesine verilecek dilekçe ya da zabıt katibine, tutanağa geçirilmek kaydıyla,

beyanda bulunulmak suretiyle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesinde nezdinde istinaf yolu açık olmak üzere verilen karar açıkça okundu, usulen anlatıldı" denmek suretiyle usule uygun olarak karar tefhim edildiği, ilk derece mahkemesince, yasal süre geçtikten sonra yapılan istinaf talebinin reddine karar verildiği,

Bölge Adliye Mahkemesince süresinden sonra yapılan istinaf talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, "kararı veren mahkemeye doğrudan dilekçe vermek suretiyle ya da tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumundan kararı veren mahkemeye gönderilmek üzere dilekçe vermek suretiyle de istinaf başvurusunda bulunulabileceğinin sanığa tefhim edilmemesi ve hükme yazılmaması" gerekçesi ile istinaf talebinin süresinde olduğu kabul edilerek esasa girilerek yazılı şekilde karar verilmesi,