Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3356 K.2025/12758

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, katılan vekilinin temyiz isteminin, suçun maddi ve mavei unsurları oluştuğundan sanığın cezalandırılması yerine beraatine karar verilmesinın yasaya aykırı olduğuna, mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Suça konu foto kapandaki son görüntüler istenip incelenmeden, tutanak tanıkları dinlenilmeden, sanığın duruşma açılarak tekrar savunması alınıp maddi delil ve savunmalar arasında yer alan ilişki ve çelişkiler belirlenip açıklığa kavuşturulmadan ve bu amaçla duruşma açılmadan eksik araştırma ile mevcut delillere göre yerinde olmayan gerekçe ile sanık hakkında beraatine karar verilmesi,