Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3430 K.2025/10265

Sanığın TCK'nın 245/1 maddesinden cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı, ilk derece mahkemesince sanığın anılan suçtan beraatine karar verildiği bu kararın katılan vekilleri tarafından istinaf edilmesi akabinde bölge adliye mahkemesinde duruşmalı yapılan yargılama sonunda ilk derecenin beraat hükmünün kaldırılarak 5237 sayılı Kanun'un 142/2-e, 62, 53 maddelerinden sanığın 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin "cezalandırılmasına yeterli, kesin delil bulunmaksızın eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, atılı suçu işlemediğine, beraatine karar verilmesi gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;