Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3488 K.2025/12747

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin,yarar sağlama unsurunun sanık açısından gerçekleşmediğine, sanığın telefonunda ilgili ... programının yüklü olmasının para transfer işlemini yaptığına kesin kanıt oluşturmadığına, mahkeme kararının eksik incelemeye dayanmakta olduğuna, sanığa uygulanan ceza maddeleri ile ceza miktarı örtüşmemekle birlikte haksız olduğuna, kabul niteliğinde olamamakla sanığın eylemi olsa olsa işlenen suçun neticesinde yardım edeceği şeklinde nitelendirilerek yardım eden sıfatına sahip olması gerektiğine,

sanık yönünden suçun maddi unsurunun oluşmadığına, sanığın kastından bahsetmenin de mümkün olmadığına, “şüpheden sanık yararlanır” evrensel ilkesinden uzaklaşıldığına, TCK'nın 143.maddesinin uygulanmaması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;