Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3565 K.2025/14072

I) Sanıklar hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçları yönünden bölge adliye mahkemesince verilen hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 27.10.2020 tarihli, 2019/1947 Esas ve 2020/2182 Karar sayılı kararının sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, "ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyizi mümkün olmadığından sanıklar müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II) Sanıklar hakkında hırsızlık suçu yönünden bölge adliye mahkemesince verilen hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde ise;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanıklar müdafiinin temyiz isteminin, "mahkûmiyete yeterli kesin somut delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Şikâyetçinin 16.04.2018 tarihli duruşmada, ikametinden bir miktar bozuk para, kartvizitler, kol saati ve eşine ait cep telefonunun alındığına dair beyanı karşısında, yasal şartları oluşmadığından Tebliğname'nin sanıklar hakkında TCK'nın 145. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiğine dair bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.