Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3614 K.2024/15527

Sanık hakkında bozmaya uyularak kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Sanığın kendisine ait parsele geçmek için katılana ait parselden geçerek buradaki ürünlere zarar verdiğinin iddia edildiği olayda, 27.05.2015 tarihli fen bilirkişisi raporunda "Sanığın yakın bir yerden kendi parseline geçebileceği herhangi bir yolun pafta ve zeminde mevcut olmadığının belirtildiği", sanığın geçtiği yerin yol olduğunu belirterek atılı suçu kabul etmediği,

tanık ...'un "Sanığın kullanmış olduğu yolun eskiden beri kullanılmakta olduğunu, buna alternatif olarak bulunan yolun ise kullanımının mümkün olmadığını", tanık ...'in "Çocukluğundan beri...n'ın tarlasında yol olduğunu küçükken de bu yoldan geçip kendi tarlalarına gittiklerini, bu mevkiide olan tüm köylülerin aynı yolu kullandığını, yolun halen mevcut olduğunu, diğer yolun taşınmazların aşağı tarafından kaldığını, oradan geçilmesi durumunda da beş altı tarlanın ürünlerinin çiğnenmesinin gerektiğini ve mesafeyi uzattığını" söylediğinin anlaşılması karşısında,

sanığın kendi parseline gitmek için katılanın tarlasındaki bu yolu kullanmasının zorunlu olduğu ve sanığın suç kastı ile hareket ettiğini gösteren bir delilin bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,