Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3617 K.2024/1470

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın, hakkındaki mahkumiyet hükmünün kesinleşmesinden sonra dosyaya sunduğu 27.09.2021 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesine göre bilinen en son adreste tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde yer alan adresi araştırılarak buraya tebligat yapılması, bunun da bulunmaması halinde, kendisine daha önce kanuni usullere göre tebligat yapılmış olması şartı ile aynı adrese anılan Kanun'un 35. maddesine göre tebligat yapılması, daha önce kendisine tebligat yapılan adresin de olmaması halinde ise, adres araştırması ile yeni adres tespitine çalışılıp, bulunamaması halinde ilanen tebligat yapılması gerektiği;

somut olayda sanığın yokluğunda verilen kararın, savunması sırasında bildirdiği adresine tebliğe çıkarıldığı, ancak tebligatın parçasının hükümlünün bu adreste tanınmadığından bahisle tebliğ edilmeden iade olunduğu, ardından aynı adrese Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapılmış ise de, sanığın bu adresine önceden yapılmış usûlüne uygun bir tebligat olmadığı için gerekçeli karar tebliği işleminin geçersiz olduğu belirlenmiş ise de; sanığın mahkemeye gönderdiği, 28.10.2016 tarihli dilekçesi ile aldığı mahkemenin esas ve karar numarasını da belirtmek suretiyle mahsup talebinde bulunduğunun anlaşılması karşısında;