Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3869 K.2024/1906

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın, hakkındaki mahkûmiyet hükmünün kesinleşmesinden sonra dosyaya sunduğu 04.01.2022 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hâle getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olması nedeniyle İstanbul 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.01.2022 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesine göre bilinen en son adreste tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde yer alan adresi araştırılarak buraya tebligat yapılması, bunun da bulunmaması hâlinde, kendisine daha önce kanunî usullere göre tebligat yapılmış olması şartı ile aynı adrese anılan Kanun'un 35. maddesine göre tebligat yapılması, daha önce kendisine tebligat yapılan adresin de olmaması hâlinde ise, adres araştırması ile yeni adres tespitine çalışılıp, bulunamaması hâlinde ilanen tebligat yapılması gerektiği;

somut olayda sanığın yokluğunda verilen kararın savunması sırasında bildirdiği adresine tebliğe çıkarıldığı ve Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği, ancak sanığın bu adresine önceden yapılmış usûlüne uygun bir tebligat olmadığı için gerekçeli karar tebliği işleminin geçersiz olduğu belirlenmiş ise de; sanığın mahkemeye gönderdiği, 07.10.2020 tarihli dilekçesi ile mahsup talebinde bulunduğu, yine 18.06.2021 tarihli dilekçesi ile tutuklu kaldığı sürelerin tespiti için tüm dosya evrakının fotokopisi talebinde bulunduğunun anlaşılması karşısında;