Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/4394 K.2024/16770

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Mahkemenin 08.07.2015 tarihli kararıyla sanık hakkında 6.000,00 TL adlî para cezası verildiği, kararı sadece sanık müdafiinin temyiz ettiği ve aleyhe temyiz bulunmadığının anlaşılması karşısında, her ne kadar daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi nedeniyle hapis cezasının adlî para cezasına çevrilmesine yasal olanak bulunmasa da bozma öncesinde hükmedilen 6.000,00 TL adlî para cezasının sanık lehine ceza miktarı yönünden kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden, sanık hakkında 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve bu cezanın 6.000,00 TL adlî para cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,