Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/4474 K.2025/2093

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibari ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığa ait adlî sicil kaydında yer alan Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.04.2012 kesinleşme tarihli 2011/314 Esas, 2012/97 Karar sayılı kararından dolayı mükerrir olduğu belirtilmiş ise de, 09.10.2014 kesinleşme tarihli Ankara 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/1056 Esas, 2014/497 Karar sayılı ilâmının Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/314 Esas ve 2012/97 Karar sayılı ilâmını tekerrüre esas almasından dolayı sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığa ait adlî sicil kaydında yer alan ve daha ağır cezayı içeren 21.03.2013 kesinleşme tarihli Ankara 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/849 E, 2013/90 K. sayılı kararının tekerrüre esas alınması gerekirken, 29.11.2012 kesinleşme tarihli Ankara 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/314 E, 2012/640 K. sayılı kararının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında 21.03.2013 kesinleşme tarihli Ankara 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/849 E., 2013/90 K. sayılı ilâmında yer alan hırsızlık suçundan verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,