Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/4486 K.2024/21919

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Mahkemece dayanılan suçun işleniş biçimi, failin güttüğü amaç ve saik ile fiilin ağırlığı gerekçelerine göre, temel cezaların tayininde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 3. ve 61. maddesinde sayılan cezanın bireyselleştirilmesindeki ölçütler ve suça konu değer esas alınarak takdirin kullanılmasıyla alt ve üst sınırlar arasında makul bir belirleme, hak ve nesafet kuralları ile orantılılık ilkesine uygun olarak yapılması gerekirken, sanığın iş yerinin asma kilidini kırarak katılana ait iş yerinden 120.000,00 TL değerindeki eşyaları çaldığı olayda, suçun işleniş biçimi, kastın yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, suç konusunun önem ve değeri dikkate alınarak tüm suçlardan temel cezaların alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hükümler kurulması,