Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/4520 K.2025/115

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesi'nin 17.01.2019 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 11.09.2015 tarihli kararda, sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1 ve 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 10 ay hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 62/1 maddeleri uyarınca verilen 4 yıl 2 ay hapis cezasının 10 ay hapis cezası üzerinden infazı yerine, verilen cezanın da 10 ay hapis cezasına indirilmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,