Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/4532 K.2024/216

Sanık hakkında Marmaris 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.03.2005 tarihli ve 2000/620 Esas, 2005/138 Karar sayılı ilâmının temyiz edilmeksizin kesinleştiği, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun yürürlüğe girmesi ile kesinleşen ilâma yönelik uyarlama yargılaması talep edildiği, mahkemece 03.11.2015 tarihli ve 2015/62 Esas, 2015/573 Karar sayılı karar ile sanık hakkında uyarlama yargılaması yapılıp verilen kararın temyizi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 17.03.2020 tarihli bozma ilâmı üzerine yeniden yapılan uyarlama yargılaması neticesinde itirazı kabil olmak üzere karar verildiği,

hükümlü müdafiinin temyiz istemi üzerine 17.06.2022 tarihli ek karar ile verilen kararın itiraz yasa yoluna tabi olduğu, temyiz kanun yoluna tabi olmadığı, kararın itiraz incelemesinden geçerek kesinleştiği gerekçesi ile temyiz isteminin reddine karar verilmiş ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih ve 2005/162-173 sayılı kararında belirtildiği gibi, 5252 sayılı Yasa'nın 9. maddesinin 1. fıkrasına göre, ister genel prensip uyarınca duruşmalı yargılamada, isterse ayrıksı yöntem olarak evrak üzerinde yapılan inceleme sonunda verilmiş bulunsun,

sonraki lehe yasa nedeniyle yapılan uyarlama yargılamasında verilen kararlar hüküm niteliğinde olduğundan bu hükümlere karşı 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesinde belirtilen istisnalar dışında temyiz yasa yoluna başvurulabilecek olması ve mahkemenin 04.02.2022 tarihli kararının temyize tabi olduğunun anlaşılması karşısında, temyiz isteminin reddine ilişkin 17.06.2022 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, 04.02.2022 tarihli hükme yönelik temyiz isteminin incelemesinde;