Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/4576 K.2023/3394

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Çorlu Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.10.2007 tarihli ve 2007/1431 iddianame numaralı iddianamesiyle sanık hakkında şikâyetçinin konutuna girerek cep telefonu çalması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 116/2, 119/1-c ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Çorlu Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.12.2008 tarihli kararı ile sanığın hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından, 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 143, 62, 116/1-4, 119/1-c, 62. maddeleri uyarınca sırasıyla 2 yıl 6 ay ve 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve konut dokunulmazlığını ihlâl etme suçundan verilen cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

3.Anılan kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesinin, 13.05.2015 tarihli ve 2012/2576 Esas, 2013/13960 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hükmün onanmasına, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmün ise, verilen hapis cezası ertelenirken belirtilen gerekçe ile 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin uygulanmamasına yönelik gerekçe arasında çelişki bulunması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine ilk derece mahkemesince sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 116/1-4, 119/1-c ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına hükmedilerek 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, bu karar 23.01.2015 tarihinde kesinleşmiştir.

5. İlk derece mahkemesince sanığın, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Kanun’un 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile sanığın konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/1-4, 119/1-c ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

6.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 2022/98580 sayılı tebliğname ile, sanığın temyiz dilekçesinin gerekçesiz olduğundan bahisle temyiz isteğinin reddine karar verilmesi talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz talebi; hükmü temyiz etme isteğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın şikâyetçiye ait konuta girerek cep telefonu çalması şeklindeki eyleminin tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiş ve mahkûmiyetine karar verilmiştir. 2- Sanık suçlamayı inkâr etmiştir. 3-.Şikâyetçinin ifadesinin soruşturma ve kovuşturma aşamasında alındığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

Sanığın temyiz dilekçesinde hükmü temyiz ettiğini belirten temyiz sebebinin yeterli olduğu anlaşılmakla; Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır. B.Sanığın Temyizi Yönünden Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak ;

Sanık hakkında bozma kararından önce kurulan 31.12.2008 tarihli ilk hükümde hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesi gereğince ertelenmesine karar verilmesi ve hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesinin, 13.05.2015 tarihli ve 2012/2576 Esas, 2013/13960 Karar sayılı ilâmıyla 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin uygulanmaması hususunda belirtilen gerekçenin, sanık hakkında erteleme kararında belirtilen gerekçe ile çeliştiğinden bahisle bozulması karşısında,

daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi nedeniyle hapis cezasının ertelenmesine yasal olanak bulunmamakla birlikte, bozma öncesindeki 31.12.2008 tarihli hükümde verilen erteleme kararının sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğu nazara alınarak sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının ertelenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuş, söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Çorlu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.01.2021 tarihli ve 2020/1297 Esas, 2021/146 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği sanık hakkında hüküm fıkrasına "tayin olunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesi gereğince ertelenmesine ve aynı Kanun'un 51/3. maddesi gereğince mahkemenin takdiri de göz önünde bulundurularak 3 yıl denetim süresi uygulanmasına,