Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/4646 K.2023/3654

Hırsızlık suçundan mahkûmiyet, tehdit ve hakaret suçlarından hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen sanığın, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine tehdit ve hakaret suçlarından 5271 sayılı Kanun’un 231/11. maddesi uyarınca hükümlerin açıklanmak üzere dosyanın yeniden ele alınarak yeni bir esasa kaydedildiği ancak, delillerin sağlıklı olarak değerlendirilmesi ve usul ekonomisi gereği hırsızlık suçundan bozma üzerine görülmekte olan Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.04.2022 tarihli ve 2021/377 Esas, 2022/218 Karar sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verilerek, sanık hakkında hükümlerin açıklanmasına karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede;

5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan Bölge Adliye Mahkemelerinin 07.11.2015 tarihli ve 29525 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan karar uyarınca tüm yurtta 20.07.2016 tarihinde göreve başladığı, bu tarihten sonra verilen kararların istinaf kanun yoluna tabi olduğu, sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 21.04.2022 tarihinde açıklandığı, dosyanın daha önceden Yargıtay incelemesinden geçmediği,

6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değiştirilen 5320 sayılı Kanun'un 8/1. fıkrasının uygulanma koşullarının bulunmadığı ve hükmün CMK'nun 272. maddesi uyarınca istinaf kanun yoluna tabi olduğu anlaşılmakla, esası incelenmeyen dosyanın mahkemesince yetkili ve görevli Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

B-Hırsızlık Suçu Yönünden: Sanık hakkında bozma üzerine hırsızlık suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının 18.11.2013 tarihli ve 2013/1017 numaralı iddianamesiyle sanık hakkında şikâyetçiye uyku ilacı veya sakinleştirici ... isimli ilacı içirip uyumasını sağlayarak, cebinde bulunan 8.000,00 TL para, arabası ve kredi kartlarının alıp, sonrasında kredi kartlarından nakit para çekim işlemi ve alışveriş yaptığı, daha sonra ise şikâyetçiye tehdit ve hakaret içeren mesajlar attığı olay ile ilgili olarak; yağma, hakaret ve tehdit suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 148/3 delaletiyle 148/1, 125/2, 106/1-1.cümle, 53/1. maddelerinden cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.05.2015 tarihli ve 2013/538 Esas, 2015/164 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında yağma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 148/3 maddesi delaletiyle 148/1, 62 ve 53. maddeleri gereğince 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, tehdit ve hakaret suçlarından aynı Kanun'un 106/1-1.cümle, 62, 125/1 ve 62. maddeleri uyarınca sırasıyla 5 ay hapis ve 2 ay 15 gün hapis cezalarına hükmedilerek 5271 sayılı Kanun’un 231/5. maddesi gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 29.05.2015 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

3.Anılan kararın sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 11.03.2019 tarihli ve 2016/4885 Esas, 2019/1724 Karar sayılı kararı ile;

Tehdit ve hakaret suçundan dosyanın iadesine, yağma suçundan ise, " Katılan 23/08/2013 tarihli kolluk beyanında “... isimli ilacı kesinlikle tanımam, evimde bulduğum esnada şüphelendiğimden en yakın eczaneye gidip ilacın ne işe yaradığını sorduğumda, bana uyuşturucu ilaç olduğunu, uyku yaptığını ve yeşil reçete haricinde de satılamayacağını söylediler..” şeklindeki beyanı karşısında 01/04/2014 tarihli celsede “... daha önceden psikiyatrik tedavi gördüm, bu sebeple ilacın ne işe yaradığını biliyorum...”,

şeklindeki çelişki yaratan beyanı üzerine katılana kollukta alınan beyanı okunup sorulduğunda ise “... ben bu ifademde... isimli ilacı tanımadığımı söylemiş isem de aslında tanıyor ve biliyorum...” şeklindeki beyanları, sanığın 29/05/2013 tarihinde verdiği ifadesinde “... amcasının oğlunun evinde kalırken alkol aldı. Üzerine de ilaç içmek istedi ben elinden aldım.

İlaçların ona zarar vereceğini söyledim...” şeklindeki savunması ve sanığın katılanın telefonuna göndermiş olduğu 07/04/2013 tarihli ve 08.55 saatli “rabbim...i ayağıma getirdi var mı böyle bişey ve kendin içtin” şeklindeki kısa mesaj içeriği bir bütün olarak değerlendirildiğinde; katılanın daha önce psikiyatrik tedavi görüp görmediği, görmüş ise hangi zaman diliminde ve ne tür ilaçlar kullandığı,

kullandığı ilaçlar arasında... isimli ilacın bulunup bulunmadığı yönünde araştırma yapıldıktan sonra sonucuna göre deliller bir bütün halinde değerlendirilip sanığın eyleminin hukuki nitelendirilmesinin yapılması gerektiği düşünülmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması," nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.02.2020 tarihli ve 2019/176 Esas, 2020/45 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında yağma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 149/1-d, 62 ve 53. maddeleri gereğince 9 yıl 2ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

5.Anılan kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 14.06.2021 tarihli ve 2020/9748 Esas, 2021/11413 Karar sayılı kararı ile;

Sanığın katılana yönelik eyleminin hırsızlık suçunu oluşturacağı gözetilmeden, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yağma suçundan hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

6.Tehdit ve hakaret suçlarından sanığın tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Kanun’un 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanmak üzere dosyanın yeniden ele alınarak yeni bir esasa kaydedildiği ancak, delillerin sağlıklı olarak değerlendirilmesi ve usul ekonomisi gereği Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.04.2022 tarihli ve 2021/377 Esas, 2022/218 Karar sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

7.Bozma üzerine Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.04.2022 tarihli ve 2021/377 Esas, 2022/218 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-a, 143, 62, 53 ve 63, maddeleri gereğince 2 yıl 11 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesi gereği açıklanması geri bırakılan hükümlerin açıklanması ile 5237 sayılı Kanun'un 106/1-1.cümle, 62, 125/2 bendinin yollamasıyla 125/1 ve 62. maddeleri uyarınca sırasıyla 5 ay hapis ve 2 ay 15 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz talebi; kararı temyiz etme isteğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dosya kapsamından, katılanın uyku halinde iken sanık tarafından kredi kartı, para ve araç anahtarının çalınması şeklinde gerçekleşen olayda; katılanın ilacı kendisinin içtiği, yağma suçunun unsurlarından olan ve malın tesliminden önce gerçekleşmesi gereken cebrin sanık tarafından gerçekleştirilmediği, ancak katılanın... adlı ilacı kullanmasından sonra sanığın katılana ait bir miktar para ile kredi kartlarını aldığı, sanığın katılana yönelik eyleminin kişinin malını koruyamayacak durumda olmasından yararlanarak gece vakti nitelikli hırsızlık suçunu oluşturduğu yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Sanık suçlamayı inkâr etmiş, şikâyetçinin de soruşturma aşamasında ifadesinin alındığı tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Katılanın kendi iradesiyle ilaç alıp uyumasının 5237 sayılı Kanun'un 142/2-a maddesi kapsamında düzenlenen suçu oluşturmadığı, ancak katılanın beyanına göre, uyuduğu sırada üzerinden kredi kartı, para ve araç anahtarının çalınması şeklindeki eylemin aynı Kanun'un 142/2-b maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekeceğinin anlaşılması karşısında;

her iki fıkradaki ceza süresinin aynı olması nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamış, gerekçeli karar başlığında suç adının 'hırsızlık' yerine 'başkasını bir malı teslimi veya malın alınmasına karşı koymamaya mecbur kılmak suretiyle yağma' olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı,

vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR