Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/4929 K.2024/1413

Sanığın yokluğunda verilen kararın tebliği için adı geçenin bilinen en son adresi esas alınarak Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması gerekirken, kararın sanığın duruşmada bildirdiği bilinen son adresinden farklı olan adrese tebliğe çıkarıldığı anlaşılmakla; yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğu,

sanığın ilk derece mahkemesine itiraz mahiyetinde vermiş olduğu 24.03.2020 tarihli dilekçesinin her ne kadar uzlaşma talebi kabul edilerek 29.03.2020 tarihli ek karar ile reddedilmiş ise de, sanığın dilekçe içeriğinden temyiz ve eski hâle getirme talebinde bulunduğu belirlenerek;

eski hâle getirme ve temyiz talepli dilekçeleri ile ilgili olarak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 42. maddesi uyarınca eski hâle getirme isteğini inceleme yetkisi, bu taleple birlikte temyiz itirazı da yapılmış olduğundan Yargıtay ilgili ceza dairesine ait olup, bu konuda ilk derece mahkemesinin 29.03.2020 ve 04.06.2020 tarihli ek kararların, yine merciin 02.07.2020 tarihli kararının, sanığın 19.01.2021 tarihli eski hâle getirme ve temyiz talebinin reddine yönelik İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 12.02.2021 tarihli ek kararının hukuki değerden yoksun olduğu belirlenerek ve bahse konu ek kararların kaldırılarak,

sanığın eski hâle getirme talebinin kabulü ile temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

A. Mala Zarar Verme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 298. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,