Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5023 K.2024/8287

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. Sanıklar Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hükümlere İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II. Sanıklar Hakkında İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hükümlere İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 14.05.2019 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanıklar tarafından temyiz edilen Mahkemenin 16.01.2019 tarihli kararında sanıklar hakkında sonuç ceza olarak hükmolunan 10 ay hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanıklar lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine 31.12.2020 tarihli kararda, 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 119/1-c, 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezalarının, 10 ay hapis cezaları üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle fazla cezalar tayini,