Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5039 K.2025/914

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Şikâyetçi ...'un 15.08.2014 tarihinde öldüğü, Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliğinin 7/7. maddesi ve Ceza Muhakemesi Kanun'un 243. maddesi gereğince, mirasçılarının şikâyetçinin yasal haklarını takip etmek üzere davaya katılma hakları bulunduğu nazara alınarak yasal mirasçıları belirlenerek, şikâyetçinin haklarını takip etmek üzere davaya katılma haklarının bulunduğu hususunu içeren açıklamalı davetiye ile gerekçeli kararın yasal mirasçılara tebliği ile, mahkemece Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 16.03.2020 tarihli bozma kararına uyularak uzlaştırma işlemleri için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi üzerine,

uzlaştırmacı tarafından düzenlenen 22.09.2020 tarihli yazısında şikâyetçi ...'un 15.08.2014 tarihinde ölmüş olması nedeniyle uzlaşma işleminin gerçekleşmediğinin belirtilmesi nedeniyle mahkemece, uzlaşma işlemlerinin yapılamadığı gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmişse de; uzlaştırma işleminin davaya katılmaları durumunda yasal mirasçılar ve sanık arasında yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,