Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5208 K.2024/7645

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...’ün yokluğunda verilen kararın, 19.03.2014 tarihinde aynı konutta yaşayan amcaoğluna tebliğ edildiği; ancak tebligat parçasında Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair

Yönetmelik’in 29. maddesine aykırı şekilde muhatabın ne sebeple geçici olarak konuttan ayrıldığının yazılmadığı anlaşıldığından tebligatın usulsüz olduğu ve sanığın öğrenme üzerine yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğu ve eski hale getirme isteği hakkında karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğundan sanığın talebinin reddine ilişkin 12.05.2022 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olması sebebiyle anılan ek kararın kaldırılmasına, 25.04.2022 tarihli eski hale getirme ve temyiz talebinin yerinde olduğunun kabul edilmesine karar verilerek yapılan incelemede;

1- Sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın katılanın iş yerinin asma kilidine zarar vermesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunu oluşturduğu, bu suç için belirtilen cezanın üst sınırına göre; aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği hesaplanan 8 yıllık olağan zamanaşımının, 5237 sayılı Kanun’un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımını kesen son işlem olan 26.02.2014 günlü mahkûmiyet tarihinden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olduğu anlaşıldığından,