Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5358 K.2024/5345

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında Çatalca Asliye Ceza Mahkemesinin 29.01.2015 tarihli ve 2013/793 Esas, 2015/133 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı TCK'nın 116/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

kararın sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 04/04/2019 tarihli ve 2018/11918 Esas, 2019/5691 Karar sayılı ilamı ile "sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun birden fazla kişi ile işlenmesi nedeniyle ek savunma hakkı da tanınarak TCK’nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi" şeklinde bozulmasına karar verildiği,

mahkemece bozma üzerine yapılan yargılamada bu kez sanığın atılı suçtan beraatine ve verilen kararın 5271 sayılı CMK'nın 307/4. maddesi uyarınca direnme kararı olması nedeni ile kararına direnilen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilerek dosyanın herhangi bir temyiz başvurusu olmaksızın gönderildiği,

ancak sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlâli suçundan önceki hükümden farklı olarak verilen beraat kararının niteliği itibariyle 5271 sayılı Kanun'un 307/4. maddesi uyarınca direnme kararı olmayıp kanun yolu açık yeni bir hüküm niteliğinde olduğu ve taraflara başvurabileceği kanun yolları ve başvuru süresini içeren bir kanun yolu bildiriminde bulunulmadığı anlaşılmakla;