Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/538 K.2023/900

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, "Sanığın yokluğunda verilen gerekçeli kararın sanığa tebliği için çıkarılan tebligatın ... adresine 25.05.2012 tarihinde adreste bulunan kişi tarafından sanığın tanınmadığından bahisle iade edildiği,

sonrasında yapılması gerekirken bu tebligat tarihinden önce bilinen en son adresten farklı, sanığın adres kayıt sistemindeki MERNİS adresine doğrudan Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi uyarınca tebligata çıkartıldığı gibi tebligat parçasında 2 no.lu haber kağıdının kapıya yapıştırıldığına ilişkin ibarenin bulunmaması nedenleriyle 09.05.2012 tarihinde yapılan tebliğ işleminin usulüne uygun olmaması" nazara alınarak sanığın öğrenme üzerine verdiği 04.11.2013 tarihli temyiz dilekçesinin 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Hakkında mahkûmiyet kararı verilen sanığın 04.11.2013 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Kanun'un 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 28.11.2013 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;