Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5398 K.2024/15474

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında bozma öncesi kurulan hükümde Ankara 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.10.2011 tarih, 2011/349 Esas ve 2011/613 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alındığı ve bu ilamdaki en ağır cezanın 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine göre hükmedilen 2 yıl 6 ay hapis cezası olduğu, hükmün sadece sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine bozma sonrası sanık hakkında Ankara 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.04.2011 tarih, 2010/298 Esas, 2011/295 Karar sayılı ilamıyla verilen 3 yıl hapis cezasının tekerrüre esas alındığı anlaşıldığından, bozma sonrası kurulan hükümde 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının korunması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılıp yerine “sanık hakkında Ankara 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.04.2011 tarih, 2010/298 Esas, 2011/295 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınması,