KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2023/5401 E., 2025/3467 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Şubat 2025
- İncelenen kararın mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Sayısı
- 2020/326 E., 2021/190 K.
- Suçlar
- Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli
- Hükümler
- Mahkûmiyet
- Tebliğname görüşü
- Düzeltilerek onama
Karar Metni
357 kelime·2 dk okuma
Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;
1.Sanık ... hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken, adlî sicil kaydında yer alan Marmaris 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.06.2012 tarihli ve 2011/536 Esas, 2012/473 Karar sayılı ilâmına konu suçu işlediği sırada 18 yaşından küçük olması nedeni ile 5237 sayılı Kanun'un 58/5. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı ve yine adlî sicil kaydında başkaca tekerrüre esas nitelikte sabıkasının bulunmaması nedeniyle sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,
2.14.05.2015 tarihli bozma öncesi hükümde sanık ...'in sonuç ceza olarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4, 62.maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün sanık ve müdafii tarafından temyiz edildiği ve aleyhe temyiz bulunmadığı anlaşılmakla; 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanığın cezasının, kazanılmış hakka konu olan 10 ay hapis cezası üzerinden infaz edilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmeyip aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün olduğundan,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2023/5401, K. 2025/3467, 26 Şubat 2025 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama