Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5406 K.2024/15600

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durum bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Kocaeli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/798 Esas, 2010/698 Karar sayılı ilâmı ile hırsızlık suçundan verilen hapis cezasının 23.03.2011 tarihinde kesinleştiğinin anlaşıldığı, TCK'nın 51/1-3. maddeleri gereğince ertelendiği ve 1 yıl süre ile denetim süresine tabi tutulduğu, TCK'nın 51/8. maddesi gereğince 23.03.2012 tarihinde infaz edilmiş sayıldığı, TCK'nın 58/2-b maddesi gereğince cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl geçmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı ancak, sanığın Kocaeli 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 15.05.2014 tarihli ve 2014/34 Esas, 2014/514 Karar sayılı ilâmının 17.06.2014 tarihinde kesinleştiği anlaşıldığından bu ilamın tekerrüre esas teşkil ettiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı Ceza Mahkemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden,