Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5557 K.2024/3242

İstanbul 27. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.10.2015 tarihli ve 2015/208 Esas, 2015/348 Karar sayılı kararının hükümlü müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Hükümlünün yargılama aşamasında müdafiisi olduğu ancak 24.05.2013 tarihli duruşma beyanında müdafii istemediğini, davayı kendisinin takip edeceğini söylediği, bu beyanından sonra Mahkemenin karar tarihine kadar müdafii istediğine dair bir beyanının olmadığı, temyiz eden müdafiinin karardan sonra 18.11.2019 tarihli vekâletname sunduğu, ancak karardan 13.10.2021 tarihinde haberdar olmasına rağmen yasal süreden sonra 11.11.2021 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle temyiz hakkı olan hükümlüye usûlüne uygun bir şekilde tebligat yapılmasının gerektiğinin anlaşılması karşısında.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesi uyarınca, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, hükümlünün bilinen en son adresinin "Gürsel mahallesi Aytaç sokak no:17 Kağıthane/İstanbul" olduğu,

bu adrese tebligat yapılmadan bilinen en son adresinden farklı olan MERNİS adresine yapılan tebligatın usûlsüz olması nedeniyle hükümlünün yokluğunda verilen kararın usûlüne uygun şekilde hükümlüye (Ceza infaz kurumunda olması hâlinde cezaevinde karar içeriği kendisine okunup/anlatılmak ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceği belirtilmek suretiyle tebliği, aksi hâlde son ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine kararın tebliği,