Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5603 K.2024/172

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme suçlarından yerel mahkeme tarafından verilen 21.03.2016 tarihli kararın Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 03.02.2021 tarihli ve 2020/5941 Esas, 2021/1667 Karar sayılı ilâmı ile bozulması üzerine, her ne kadar mahkeme tarafından direnme kararı verildiği belirtilmiş ise de; bozma sonrası dosya arasına yeni deliller eklendiği ve direnme kararında, bozmadan önce verilen kararda yer verilmeyen sanıklar hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun tamamlandığının kabul edilmesi, sanık ... yönünden uygulanan tekerrür ilâmının değiştirilmesi gibi yeni ve farklı gerekçeler gösterildiği, bu itibarla direnme kararının eylemli uyma sonucu verilen yeni bir hüküm olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde, 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanıklara yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 150/3. maddesi uyarınca sanıklara zorunlu müdafii atanması gerektiği, ayrıca hırsızlık suçu ile birlikte işlenen ve temyiz kapsamında olan konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarının da savunmanın bölünmezliği ilkesi gereğince, bu kapsamda değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek 5271 sayılı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanıkların savunma haklarının kısıtlanması,