Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5656 K.2024/2681

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adlî sicil kaydına göre, Sivas 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.04.2013 tarihli ve 2012/615 Esas, 2013/338 Karar sayılı ilâmına konu hırsızlık suçundan verilmiş 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezasının daha ağır olması sebebiyle tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, Sivas 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.12.2013 tarihli ve 2013/413 Esas, 2013/728 Karar sayılı ilâmına konu 1 yıl 3 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılarak yerine “ Sivas 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.04.2013 tarihli ve 2012/615 Esas, 2013/338 Karar sayılı ilâmına konu hırsızlık suçundan verilmiş 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına,