Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/566 K.2023/5249

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın olay tarihinde alkollü olarak çevreye rahatsızlık verdiği için hakkında ihbar gelmesi üzerine polis memurları tarafından polis ekip aracına bindirildiğinde aracın deri koltuk döşemesini yırtmak suretiyle zarar vermesi şeklindeki eylemi için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 152/1-a maddesinde belirtilen cezanın üst sınırına göre; aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereğince hesaplanan 8 yıllık olağan zamanaşımının, 06.06.2014 olan birinci mahkûmiyet tarihi ile 16.11.2022 olan ikinci mahkûmiyet tarihine kadar gerçekleşmiş olduğu gözetilmeden, mahkemece sanık hakkında zamanaşımı süresinin dolması sebebiyle düşme kararı verilmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunduğundan,