Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5700 K.2024/5422

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

CMK'nın 150/2. maddesi ile düzenlenen zorunlu müdafilik sistemi, sanığın kendisini savunamayacağı ilkesine dayanmakta olup sanığın kendisini savunmayacak derecede malûl olması nedeniyle sanığa zorunlu müdafi atandığı, ancak anılan müdafiin bozma sonrası duruşmaları takip etmediği anlaşılmakla; her ne kadar zorunlu müdafii mazeret bildirmeksizin hükmü oluşturan kısa karara katılmamışsa da Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki görüşünü bildirdiği ve hükmün açıklandığı son oturumda müdafinin hazır bulundurulması sağlanmadan veyahut yeni bir müdafi tayin edilmeden yokluklarında yargılama yapılarak sanığın mahkûmiyetine karar verilmek suretiyle sanığın savunma hakkının sınırlandırılması,