Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5922 K.2024/2869

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 04.03.2019 tarihli ve 2018/10241 Esas, 2019/3052 Karar sayılı bozma ilamıyla; suça konu eylemlerin gece vakti gerçekleştiğinin anlaşılması sebebiyle, sanıklar hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 143. maddesinin; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/4. maddesinin uygulanmaması nedeniyle hükümlerin bozulmasına.

1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326/son maddesi uyarınca sanıkların ceza miktarı yönünden kazanılmış haklarının korunmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında, Mahkemece 04.03.2019 tarihli bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, " her ne kadar Yargıtay 13 CD nin 04/03/2019 tarihli 2018/10241 Esas 2019/3052 Karar sayılı bozma ilamı doğrultusunda sanıklar hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesi gereğince,

iş yeri dokunulmazlığını ihlali suçundan TCK 116/4 maddesi gereğince ceza artırımı yapmak gerekse de söz konusu ceza tayini 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesine aykırılık teşkil edeceğinden, sanıklar hakkında ilgili maddelerden ceza artırımı yapılmayarak, mahkememizin önceki kararı aynen muhafaza edilmesine" şeklindeki gerekçe ile hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesinden artırım yapılmaması ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/4. maddesi yerine aynı Kanun'un 116/2. maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesi suretiyle sanıklar hakkında yazılı şekilde hükümler kurulması,