Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/6157 K.2024/14595

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kırklareli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2015 tarihli ve 2015/84 Esas, 2015/686 Karar sayılı ilamı ile suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verildiği ve kararın 25.01.2016 tarihinde kesinleştirildiği, hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün ise suça sürüklenen çocuk müdafiiinin talebi üzerine temyiz incelemesi için Yargıtay 13. Ceza Dairesine gönderildiği,

Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 23.11.2020 tarihli ve 2020/7452 Esas, 2020/11801 Karar sayılı ilâmı ile hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümler yönünden onama, mala zarar verme suçundan kurulan hüküm yönünden temyiz talebinin reddine dair karar verildiği, buna rağmen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına ilişkin denetim süresinin devam ettirildiği ve suça sürüklenen çocuğun denetim süresinde işlediği kasıtlı suç nedeniyle 03.12.2020 tarihinde hükümlerin açıklandığı ve suça sürüklenen çocuk tarafından iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan istinaf talebinde bulunulduğu,

her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince daha önceden temyize tabi olmayan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları yönünden temyiz incelemesi yapılmış olduğu gerekçesiyle 03.12.2020 tarihli hükmün temyize tabi olduğu belirtilerek dosyanın Yargıtay'a gönderilmesine karar verilmiş ise de 23.11.2020 tarihli Yargıtay ilâmında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına dair incelemenin açıkça bir maddi hata olduğu,