Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/6167 K.2024/18518

Sanık hakkında bozma sonrası kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Şikâyetçinin 145 dolar değerinde olduğunu bildirdiği bavulunun çalındığı olayda, sanık hakkında koşulları oluşmadığı halde 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

22.03.2016 tarihli ilk hükümde sanık hakkında verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği ve hükmün yalnız sanık tarafından temyiz edilip, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 08.04.2021 tarihli bozma ilamından sonra kurulan hükümde, verilen cezanın 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine hükmolunarak, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinde yer alan cezayı aleyhe değiştirme yasağına aykırı davranılması,