Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/6303 K.2024/15691

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Oluşa ve dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuğun, şikâyetçinin arka tekerlek jantından arka amörtisörlere zincir geçirerek kilitlediği ve sokağa park ettiği motosikletini çalmaya teşebbüs etmesi şeklindeki eyleminin, motosikletin başka bir yere sabitlenmemesi nedeniyle TCK’nın 142/1-e maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülerek TCK’nın 142/2-h maddesi ile uygulama yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

2. Kabule göre de;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 26.04.2021 tarihli ve 2021/1863 Esas, 2021/8065 Karar sayılı bozma ilamından önceki hüküm yalnız suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edildiğinden, suça sürüklenen çocuk hakkında bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda tayin olunan cezanın 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gereğince 1 yıl 3 ay hapis cezası olarak infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuğun 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gereğince sonuç olarak 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,