Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/6492 K.2024/3390

İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen direnme kararının; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin direnme kararını temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.10.2020 tarihli kararının sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 15.12.2020 tarihli kararı ile istinaf isteminin düzeltilerek esastan reddine karar verildiği, bu kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 09.03.2021 tarihli ve 2021/5464 Esas, 2021/4196 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verildiği, bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince 14.10.2021 tarihli karar ile 5271 sayılı CMK’nın 6763 sayılı Kanun ile değişik 307. maddenin 3. fıkrası uyarınca yapılan inceleme sonucu bozma kararına karşı usulüne uygun şekilde direnme kararı verildiği anlaşılmakla,