Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/6600 K.2024/7942

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanıklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından verilen

hükümlere yönelik sanıklar ... ve ... müdafileri, sanık ... ve

...'in temyiz istemlerinin incelenmesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanıklar ... ve ... müdafileri, sanık ... ve ...'in temyiz istemlerinin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİNE,

2-Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümlere yönelik sanıklar ... ve ...

müdafileri, sanık ... ve ...'in temyiz istemlerinin incelenmesinde;

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1 maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1 maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1 maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1 maddesi uyarınca temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1 maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ...'in temyiz isteminin; atılı suçu işlemediği, önceki sabıkaları doğrultusunda hakkında hüküm kurulduğuna yönelik olduğu, sanık ...'in temyiz isteminin; olay günü Sivas ilinde hiç bulunmadığı, atılı suçu işlediğine dair delil olmadığı, katılanın fotoğraf üzerinden teşhisini sanık ...'ın kabul etmediğine yönelik olduğu, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin; istinaf sebeplerinin kararda karşılanmadığı, yetersiz inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulduğu,

sanığın suça konu yere gitmediğini yargılamanın başından dile getirdiğine yönelik olduğu ve sanık ... müdafiinin temyiz isteminin ise sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanıklara yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak,

5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanıklara zorunlu müdafi atanması ve müdafii huzurunda savunmalarının alınması gerektiği halde sanıklar ... ve ...'in savunmalarının müdafileri hazır edilmeden alınıp yargılamaya devam edildiği, sanıklar ... ve ...'a zorunlu müdafii atanmış ve müdafii huzurunda savunmaları alınmışsa da;

sanıkların savunmalarının birbirlerinin hukuki durumunu etkileyebileceğinden yargılama sırasında sanıkların zorunlu müdafilerinin hazır bulundurulması ve yeniden ayrıntılı savunmalarının alınması gerektiği gözetilmeden yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-(e),(h) maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma haklarının kısıtlanması,