Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/6634 K.2024/17726

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak,

1. Sanık müdafiinin 10.12.2015 ve 22.09.2022 tarihli duruşmalardaki lehe hükümlerin uygulanmasına ilişkin talebinin, 5237 sayılı TCK’nın 50. maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesi hükümlerinin uygulanmasını da içermesi karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 50. maddesinin uygulanmamasının gerekçesiz bırakılması,

2. Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Konya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.05.2012 tarihli ve 2009/353 Esas, 2012/1071 Karar sayılı ilamında, birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu gözetilerek, bu cezalardan en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, ilamın tamamının tekerrüre esas alınması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,