Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/6851 K.2024/1598

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ...'in temyiz isteminin, kendisine avukat tayin edilmeden yapılan yargılamada haksız yere cezalandırıldığına, suça konu malzemeleri bulup bekçilere teslim ettiklerine, suç işlemediğinden hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, adil yargılama ilkesine uyulmadığına, hakkında ceza verilecek olsa dahi eşyaları iade ettiğinden hakkındaki cezadan indirim yapılması gerektiğine;

sanık ...'in temyiz isteminin, diğer sanık ...'le parkta otururken hurda toplamak için tarla dolaşmaya çıktığına, boş arazide molozların arasında buldukları demiri götürürlerken yakalanıp hırsızlıkla suçlandığına, bunun suç olduğunu bilmediğine, kağıt toplayıcılığı yaptığına, geçmiş haline bakılmadan hakkında ceza verildiğine, zihinsel geriliğiyle ilgili raporu nedeniyle devletten maaş aldığına, bunun mahkemece dikkate alınmadan hakkında ceza verildiğine, suç işlemediğine, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanıklara yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanıklara zorunlu müdafi atanması ve savunmalarının müdafii huzurunda alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma haklarının kısıtlanması,