Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/6964 K.2024/17651

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın cezaevinde kendisiyle aynı koğuşta bulunan katılan ...'a ait saati katılanın dolabından çalması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h. maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/1-a. maddesi ile uygulama yapılması,

2- İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesinin gerektiği; somut olayda hırsızlık suçundan yapılan soruşturma sırasında şüpheli sıfatı ile verdiği ifadede; hırsızlık suçunu katılan ...'nun işlediğini savunan sanığın bu beyanının, ... hakkında soruşturma yapılmasını sağlamaya yönelik olmayıp, kendisini suçtan kurtarmaya matuf olması nedeniyle savunma hakkı kapsamında kalıp kalmayacağının tartışılmaması,