Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/7547 K.2025/12882

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin; görüntülerdeki şahsın kendisi olmadığına, hakkında her türlü şüpheden arındırılmış kesin inandırıcı somut bir delil bulunmadığına ve beraatine karar verilmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak;

1-Sanığa son sözleri sorulduktan sonra sanık müdafilerine söz hakkı verilmek suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 216/3. maddesine aykırı davranılması,

2- Sanık hakkında tekerrüre esas alınan İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/307 Esas ve 2015/163 Karar sayılı ilâmında, sanık hakkında birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu gözetilerek, bu cezalardan en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, ilâmın tamamının tekerrüre esas alınması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,