Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/7603 K.2024/1249

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gaziantep 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.10.2010 tarihli ve 2010/267 Esas, 2010/923 Karar sayılı kararı ile hükümlünün hırsızlık suçundan mahkûmiyetine dair hükmün, hükümlü tarafından temyizi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 24.01.2013 gün ve 2013/159 Esas, 2013/1546 Karar sayılı ilâmı ile bozulmasına karar verdiği, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda aynı mahkemenin 23.05.2013 tarihli ve 2013/180 Esas, 2013/396 Karar sayılı kararı ile hükümlünün hırsızlık suçundan mahkûmiyetine karar verildiği ve hükmün temyiz edilmemesi üzerine kesinleştiği, 29.06.2022 tarihli ek kararla Adlî emanetin 2007/4047 sırasında kayıtlı eşyaların müsaderesine karar verildiği anlaşılmıştır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 54. ve 55. maddelerinde düzenlenen müsadere bir güvenlik tedbiri olup, müsadere kararları yönünden kural olarak asıl hükmün tabi olduğu kanun yoluna başvurabileceği ancak bağımsız olarak verilen müsadere kararlarında ise karar tarihine göre ikili bir ayırım yapmanın gerektiği;

1-) Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçmeden yani 20.07.2016 tarihinden önce bağımsız olarak verilen müsadere (veya iade) kararları yönünden 04.06.1936 gün ve 12-14 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca karar tarihindeki miktara ve 5219 sayılı Kanun ile değişik 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırına göre kararın kesin olup olmadığı belirlenecektir. Buna göre, 20.07.2016 tarihinden önce bağımsız olarak verilen ve kesin olmayan kararlar temyiz kanun yoluna tabi olacaktır.

2-) 20.07.2016 tarihi ve sonrasında bağımsız olarak verilen müsadere (veya iade) kararları, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 256 ve 258. maddeleri uyarınca, istinaf kanun yoluna tabi olacaktır.

Açıklanan nedenlerle;