Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/7619 K.2024/1962

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak,

Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek,

merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin,

suça sürüklenen çocuğun yokluğunda verilen hükmün aynı zamanda MERNİS adresi olan son bildirdiği adresinde MERNİS şerhli olarak annesine tebliğ edildiği,“MERNİS adresi” ibaresi ile çıkarılan ve Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi gereğince yapılan tebligat işleminin usule aykırı olduğu anlaşılmakla eski hale getirme isteminin kabulü ile suça sürüklenen çocuğun 26.08.2019 tarihli temyiz başvurusunun süresinde olduğu kabul edilerek temyiz talebinin süresinde olmadığı gerekçesiyle reddine dair 03/09/2019 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

I)Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Sanık hakkında hükmolunan netice cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuğun temyiz isteğinin karar tarihi itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİNE,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde:

1)Kolluk ekiplerine olay günü 05.00 sıralarında hırsızlık ihbarı gelmesi üzerine, olay yerine intikal eden kolluk görevlilerinin suça konu işyerinin bodrum camından iki şahsın atlayarak kaçtığı, şahıslardan birinin kovalama neticesinde yakalandığı ve bu şahsın temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ... olduğu, diğer şahıslardan birinin de Mahsun olduğunu ifade ettiği, Mahsun'un ise suçlamaları kabul ettiği olayda, suç tarihinde güneşin doğuş saatinin yaz saati uygulamasıyla birlikte UYAP üzerinden alınan çizelgeye göre 06.27 olduğu, buna göre suçun gece vakti işlendiği anlaşılmasına rağmen, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. ve 116/4. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

2) 1 numaralı bozma sebebi doğrultusunda, 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması; suça sürüklenen çocuğa yüklenen işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme suçlarının, hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla işlendiği nazara alınarak; savunmanın bölünmezliği ilkesi ve ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak,

5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,