Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/7786 K.2024/14897

Bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 22.03.2021 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve sadece sanık tarafından temyiz edilen 19.01.2016 tarihli kararda sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 141/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca hükmolunan 6.000,00 TL adlî para cezasımn 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine aynı Kanun'un 142/1-e, 62. maddeleri gereğince hükmedilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının, 6.000,00 TL adlî para cezası üzerinden infazı yerine, sanığın sonuç olarak 6.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,