Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/7905 K.2024/19758

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1)Suç tarihinin 27.05.2015 olduğu, TCK'nın 142/1-b maddesini yürürlükten kaldırıp, 142/2-h maddesini yürürlüğe koyan 6545 sayılı Kanun'un yürürlük tarihinin 28.06.2014 olması karşısında; sanık hakkında TCK'nın 142/2-h maddesi gereğince hüküm kurulması gerekirken, suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunmayan TCK'nın 142/1-b maddesi gereğince hüküm kurulması suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini,

2) 19.04.2021 tarihli bozma öncesi hükümde sanığın sonuç ceza olarak 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün sanık tarafından temyiz edildiği ve aleyhe temyiz bulunmadığı anlaşılmakla; bozma sonrası yapılan yargılama neticesinde sanık hakkında verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının, CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan 1 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden infaz edilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,