Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8140 K.2025/3886

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesi’nin 22.10.2019 tarih, 2019/4194 Esas ve 2019/14978 Karar sayılı bozma ilamından önce verilen ve yalnızca sanık müdafii tarafından temyiz edilen 13.07.2015 tarihli kararda sanık hakkında hükmedilen hüküm 10 ay hapis ve 2000,00 TL adlî para cezası olduğu hâlde bozma sonrası kazanılmış hak gözetilirken ayrıca adlî para cezasından da hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde sanığın sadece 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi yapılan yargılamada, sanığın sonuç ceza olarak 10 ay hapis cezası ve 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, sanık hakkında 12.04.2022 tarihli kararda hükmedilen 4 yıl 2 ay hapis cezasının, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 10 ay hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, sanığın yazılı şekilde 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,