Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8165 K.2025/5409

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. Sanıklar hakkında şikâyetçi ...'a karşı hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II. Sanıklar hakkında şikâyetçi ...'a karşı hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanıklar hakkında verilen 07.12.2015 tarihli önceki hükümlere yönelik aleyhe temyiz istemi bulunmaması nedeniyle, yeni hükümler kurulurken bozma öncesi kurulan hükümlerdeki sonuç ceza olan 3 yıl hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanıklar lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden sanıklar hakkında yazılı şekilde 7 yıl 6 ay hapis cezasına hükmedilmesi,