Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8197 K.2024/17666

Ankara 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.09.2022 tarihli ve 2022/314 Esas, 2022/706 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b ve 143. maddelerinde düzenlenen suçun zorunlu müdafilik gerektirmediği, sanığın celselerde müdafi istemediğini beyan ettiği, soruşturma aşamasında atanan müdafiin yargılama sürecinde görevinin sona ereceği, ayrıca bozma öncesi ve hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı yargılama dahil hiçbir aşamada yer almadığı gözetilmeksizin bozma sonrası yargılamada aynı müdafi duruşmalara katılarak kısa kararın da sanık müdafiine tefhim edildiği, ancak sanığa tebliğin yapılmadığı, yapılan açıklamalar nedeniyle sanık müdafiinin gerekçeli kararı temyiz yetkisinin bulunmadığı anlaşılmakla;

kararı temyiz yetkisi bulunmayan sanık müdafii yerine sanığın bizzat kendisine gerekçeli kararın tebliğ edilmesi gerektiği, sanığın yokluğunda verilen kararın usûlüne uygun şekilde (Ceza infaz kurumunda olması halinde cezaevinde karar içeriği kendisine okunup/anlatılmak ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceği belirtilmek suretiyle tebliği, aksi hâlde son ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine kararın tebliği,