Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8297 K.2024/2806

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümlü ...'ın 19.07.2022 tarihli dilekçesi ile kararın yokluğunda verildiğini, usulüne uygun tebliğ yapılmadığından temyiz hakkını kullanamadığını ve dilekçesinin temyiz dilekçesi olarak kabul edilmesi gerektiğine ilişkin talepte bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27.11.2010 gün 274-300.

06.12.2008 gün 144-234, 23.09.1974 gün 224-408 ve 16.04.1973 gün 213-345 sayılı kararlarında temyiz süresinin geçirilmesinden sonra eski hâle getirme başvurularını değerlendirme yetkisinin Yargıtay'da olduğu belirtilmiştir.

Anılan Ceza Genel Kurul Kararları ışığında ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42. maddesi uyarınca eski hâle getirme istemi konusunda karar verme görevinin, bu istemle birlikte temyiz itirazı da yapılmış bulunduğundan, Yargıtay’a ait olduğu, Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.02.1995 tarih ve 1995/65 Esas, 1995/146 Karar sayılı ilamı ile hükümlünün yokluğunda verilen 6 ay 20 gün hapis cezasının temyiz edilmeksizin 27.03.1995 tarihinde kesinleştirilerek infaza verildiği,

hükümlü 21.04.2014 tarihli dilekçesi ile aynı şekilde talepte bulunduğu ve Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.05.2014 tarihli ek kararı ile hükümlü hakkında verilen 6 ay 20 gün hapis cezasının 27.08.1997 tarihinde yerine getirildiği ve ceza zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesi ile talebin reddine karar verilerek kararın kendisine 20.05.2014 tarihinde tebliğ edildiği, hükümlünün ek kararı itiraz etmesi üzerine Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesince 04.06.2014 tarihli değişik iş kararı ile itirazın reddine karar verildiği, hükümlünün tekrar benzer taleplerle 19.07.2022 tarihli dilekçesini mahkemeye sunduğu,