Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8556 K.2024/1589

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen kararın tebliği için adı geçenin bilinen en son adresi esas alınarak 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılmadan, en son beyan ettiği adres ile aynı olan MERNİS adresine aynı Kanun'un 21/2. maddesine göre tebligat yapılmasının usulsüz olduğu, mahkemenin 13.04.2022 yazısıyla gerekçeli kararın sanığa usulüne uygun tebliğ edilmesi üzerine, sanığa cezaevinde 14.04.2022 tarihinde usulüne uygun tebliğ edildiği, sanığın temyiz süresi içinde 15.04.2022 tarihinde temyiz ettiği anlaşılması karşısında;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

24.10.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 165/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,